Dagje duiken anno 2008

Speciaal op verzoek van Bart (Wannadive) nog een dagje duiken. En hoe vaak je dat ook doet op Bonaire.....geloof me het gaat NIET vervelen!

Bonaire 2008: Fish Hut

Onze favorieten duikstek. Lekker rustig omdat het geen officiele plek is maar het is er ook prachtig.
Geniet mee.....

De Jas

Stalen Ros

Wat ik volgend jaar allemaal ga fietsen weet ik nog niet. Een paar dingen staan echter als een huis en dat zijn de Retro Ronde van Vlaanderen en L´Eroica.
Evenementen zijn niet met elkaar te vergelijken maar hebben voor mij beide een enorme aantrekkingskracht. Ene is leuk sentiment de ander is overweldigende heroiek.
Verder zou het zonde zijn om de ervaring van L´Eroica niet te verzilveren met een tweede deelname. Ik ga weer voor de 205.
Hoef niet harder te fietsen als ik maar wat meer foto´s maak. En als ik geen pech met de rem heb en iets beter drink verdien in zomaar een uur.
Kan je best veel foto´s maken!
De Bianchi is inmiddels verkocht (jammer maar stond echt in de weg) dus een nieuwe oude fiets opknappen. Voor de RRVV wordt dat een Gazelle en voor L´Eroica weet ik het nog niet.
Nog tijd zat en in het voorjaar is er een leuke beurs voor oude fietsen. Ga ik maar eens kijken.
Misschien wel een Gios net als m´n maatjes want dat merk heb ik natuurlijk jaren met passie op gereden.
Sowieso leuk om op die beurs te kijken en wie weet.

Bonaire 2008: Salt Pier

Bonaire staat bekend om haar zoutwinning. Echt bergen zout maken ze en die moeten natuurlijk worden verscheept.
Hier is een speciale pier voor en de schepen worden met een lopende band die over een pier loopt gevuld.
Het is niet toegestaan hier zonder toestemming van de havenmeester te duiken.
Een wat neurotisch - en vooral door de Amerikanen ingegeven - beleid maar je hebt je er nu eenmaal aan te houden.
Dus hier duiken kost wat geduld - de havenmeester was nog lunchen - en je moet even door de bureaucratische appel heen.
Wel de moeite waard en als er één plaats is waar ik wel eens met echte OW-fotospulen (met een super wide natuurlijk) aan de gang zou willen is het wel op zoute pier.
Nu gewoon met m´n 200 Euro klik-klak en ik ben toch wel gelukkig met het resultaat.

Bonaire 2008: de wrakken

Bonaire 2008: schildpadden

Voor ons een van de grootste traktaties onderwater: een ontmoeting met een schildpad!
Sommige zijn zeer schuw maar andere juist heel nieuwsgierig en dat maakt dergelijke duiken tot kleine feestjes. Geniet mee.....

Gazelle - de uitdaging

Bij een volgende historische tocht wil ik op een Nederlandse fiets deelnemen.
Van een leuke Belgische mevrouw kreeg ik deze Gazelle.
Is nog wel even werk aan.



Historische tochten die op m´n verlanglijstje staan:
La Storica
Retro ronde van Vlaanderen
La Brocéliandre historique
L´Epica
L´Eroica
La Specialissima
Cyclera (retrovelokopfsteinpflasterstrassenrallye)

Nog geen herfst

Vanmorgen een paar uurtjes op paddojacht maar echt herfst is het nog niet. Toch lekker gefotografeerd en heerlijk weer......

L´Eroica - Luigi´s album

Met een aantal Italiaanse deelnemers heb ik erg leuk contact en dat zorgt voor extra napret. Luigi Candeli (op een prachtige Cinelli met idem outfit) is naast fietser ook enthousiast fotograaf en heeft een erg fraai album van L´Eroica gemaakt.



In een van de albums die ik heb gemaakt zie je Luigi in volle glorie. Prachtige fiets!

Sluitingsrit

Gisteren reden de profs hun laatste grote kunstje dit jaar. Vandaag waren wij aan de beurt. Geen grootste tocht maar wel gewoon gezellig met elkaar het seizoen uitgefietst. Gewoon een kleine 100 km met de handjes op het stuur.
Lekker verhalen met elkaar delen en natuurlijk een appelpunt en na afloop een borrel.

L´Eroica - uitsmijter

Patrick

Na de aandacht voor Sjors ook nog even een "oud" plaatje van Patrick.

25 jaar

Bij L´Eroica was het de bedoeling om te komen met een fiets en kleding van minimaal 25 jaar oud. Dat is ons prima gelukt en Sjors fietste op nagenoeg een zelfde fiets als 25 jaar geleden! Overigens ook bijna net zo hard!
Leuk om eens wat foto´s uit die tijd op te zoeken als "bewijsvoering".
Sjors en ik zijn beide groot Gios (top frames uit Turijn) fan en redelijke Italia freaks. Zeker als het om de wielersport en eten gaat!
Kenners herkenen op de foto´s wat koude tochtjes vanuit Zevenhuizen, de 24 uurs van Ahoy, Parijs Roubaix en natuurlijk Milaan San Remo.
25 jaar geleden.....

L'Eroica vriendjes

Het L'Eroica avontuur heb ik gedaan met Sjors en Patrick. Op hun website wielerplaza hebben ze een aantal fraaie verslagen. Verplichte kost!

L'Eroica 2008

Hier een paar foto's van de tocht zelf. Wat minder dan jullie van me gewend zijn en de reden is doodsimpel:
Ik wilde voor de tijdslimiet binnen zijn.

Wel jammer dat bij met name de 205km tocht er veel met een moderne racefiets waren. Nu wil ik niet zeggen dat het dan een makkie is.
Want 205 kilometer waarvan 112 onverhard met 4000 hoogtemeters is ongeacht de fiets een stevige uitdaging.
Toch heb ik met die moderne fietsen hetzelfde gevoel als met de MTBers in Parijs Roubaix. Je begrijpt het spelletje dan niet. Je bent dan alleen in het afvinken (did it) geïnteresseerd en niet in de beleving.

Maar ach. Voor romanticus kan je niet leren. Je bent het wel of je bent het niet!

Voor de plaatjes nog wat praatjes maar die waren er Zondag toen ik over de streep kwam ook even niet. Zelden zo stil geweest na een fietstocht.

Wat me tegenviel en er voor zorgde dat ik volledig naar de kloten was:

Schoenen - ik had na 100km al geen voeten meer over. Zorg dat als je klassieke schoenen gebruikt je echte toppertjes van die tijd hebt zoals bijvoorbeeld DP. Neem lange ijzeren plaatjes van TA zodat je extra steun in de zool krijgt. Doe sokken aan met een dikkere voet.

Remmen - los van het defect wat me 20 minuten heeft gekost zijn remmen van 40 jaar oud zeer vermoeiend in de steile afdalingen.

Gewicht fiets - mijn fiets was zomaar 5 kilo zwaarder dan topfietsen die in de gemiddelde cyclo worden gebruikt. Vooral in de 15,18 en 20% stukken was dat goed merkbaar.

1 bidon - je bent soms lang onderweg naar een volgende controle en dorpjes waar je doorheen rijdt zijn zeldzaam. TWEE bidons! Doe er gewoon een aan je stuur om in stijl te blijven.

Slechts 10 versnelling. Nu vind ik 11 speed echt een neurotische marktontwikkeling maar als je heel lichte versnellingen nodig hebt is 7 of 8 speed wel lekker.
Laat 11, 12 en 13 thuis en begin op de 14 zodat de gaten beperkt blijven. Er zijn nauwelijks afdalingen waar je heel hard kan.

Eten - omdat in deze rit je geen 5 km met rust wordt gelaten kan je nauwelijks op de fiets eten. Zorg dat je dat toch zoveel mogelijk doet want dit ritje kost echt wel een beetje energie. Neem op de fiets klein verpakte porties mee.
Zelf denk ik dat ik net wat te weinig naar binnen heb gewerkt maar ik kreeg het er op een gegeven moment ook gewoon niet mee in.

Stijgingspercentages - het aantal hellingen dat boven de 15% is is echt niet te tellen! Ik had aan 42x28 in de laatste 25 km niet genoeg. Ben een paar keer van de fiets geweest. Soms omdat iemand voor me viel maar ook doordat ik staand ging doorglijden en dreigde om te vallen. Ga niet tot de top wandelen al lijkt het soms een klein stukje. Loop gewoon door tot een stukje waar minder grind ligt. Drink even wat en probeer het opnieuw.

Wendbaarheid fiets - viel op zo´n lange rit enorm tegen. Is op zo´n oude fiets toch net of je in je eentje op een tandem zit met in de achtertas een mud aardappelen.

Zadel - op m´n andere fietsen heb ik allemaal zadels met een gleufje en dat koelt beter en zit beter. Zo´n oud zadel valt toch Smerig tegen.

Strade bianche - op deze meuk rijden is strikt genomen eenvoudiger dan goed op de kasseien. Toch kost het heel veel concentratie en ga je op 112 kilometer van die stroken stapje voor stapje gewoon volledig naar de donder. Ook het stof moet je niet onderschatten.

Meevallers die me aan de gang hielden
Comfort fiets - ga je net effe minder verrot.
Pijlen - super en een keer verkeerd rijden in deze omgeving is gelijk fors tijdverlies.
Bevoorrading - super, heel divers wat er te eten was en perfecte service
Ervaring - vooral wat er fysiek en mentaal met je gebeurd
SMS van m´n lief - gaat jullie verder geen ruk aan
Medestrijders - hoewel ze steeds stiller werden waren begripvolle knipogen soms een flink push in de rug
Chinese banden - met dank aan Firenze by Bike waar de nodige L´Eroica ervaring zit. Banden waar Chinese kooplui dagelijks hun handel mee naar de markt rijden over onverharde wegen. Dit zijn banden daar kan ik 5 jaar woon werk mee rijden!

NOOIT MEER? Ach dat vind ik altijd zo´n slap verhaal. Er was in Nederland nauwelijks ervaring over deze tocht dus moesten we het zelf uitvlooien. Maar dat was voor ons ook het grote avontuur.
Van LBL, AGR en DM lopen er in Nederland tienduizenden ervaringsdeskundigen die je tips kunnen geven.
Van L'Eroica zijn dat er in Nederland nu maar een paar en ik prijs me gelukkig er 1 van te zijn

Door de ervaring denk ik het een volgende keer wel wat sneller te kunnen doen. Maar de 75km met een mooie antieke (houten velgen etc) fiets en dan de hele dag foto´s maken lijkt me ook wel wat.
Dat is namelijk het enige waar ik niet tevreden over ben.
Verder is L´Eroica het mooiste fietsavontuur wat ik ooit heb beleeft.

L'Eroica - De Rustdag

De zaterdag voor de grote maar vooral onbekende tocht stond een rustdag gepland. Dus een half uurtje later aan het ontbijt dan normaal. Maar wel lekker dubbel koffie. Sjors en ik in ieder geval Patrick had nog wat moeite om bij te blijven.

Na het ontbijt de spullen klaar gelegd, kaderplaatje op de fiets, nummer op het shirt, voeding klaar leggen, reservemateriaal en ik zag zelfs de nodige "medicamenten"!

Bij het kruideniertje om de hoek nog even wat te eten gehaald voor de volgende ochtend en toen een wandeling door het dorp.
Stappeltje Italiaanse wielertijdschriften gekochten en dat staat garant voor smullen.

Natuurlijk lekker aan de cappuccino met de rode draad discussie of je dat nu tot 11, 12 of zelf 15 uur mag drinken.
Hoe dan ook de cappuccino was weer heerlijk net zoals het taartje wat we hadden uitgezocht. De fietsende banaan (blijkbaar de chef van de koffiebar) die nog even binnenkwam vond de taartjes ook lekker zo te zien.
We kregen nog even uitleg dat z'n fiets z'n redding was anders was hij al 150 kilo geweest. We zouden hem morgen zeker niet gaan zien!

Als lunch er maar een stevige pasta carbonara ingeschoven en toen nog even bij de startplaats gaan kijken.
Onze ogen uitgekeken bij de vele standhouders met vintage fietsspullen. Prachtige shirts met soms criminele prijzen.
Het shirt waar ik zelf mee ging fietsen hing er voor 350 Euro!!!! Truitje van 35 jaar oud! Spoor je toch niet.
Maar het kon nog doller. Hingen gewoon truien van boven de 1000 Euro.

Vreemd genoeg waren fraaie truien duurder dan complete oude fietsen. Er schijnen namelijk HEEL veel verzamelaars van truien te zijn en nauwelijks verzamelaars van fietsen.
Voor 300 euro heb je een prachtige 40 jaar oude Bianchi. Ook losse onderdelen vallen mee qua prijs.
Niks gekocht en vooral foto?s gemaakt. Verder een prachtige demo gezien van een bandwissel bij een racefiets (Giro 1907) met een openklapbare achtervork!

Na een paar uurtjes waren we er toch wel klaar mee en wilden voor het eten nog even lekker op bed gaan liggen. De volgende dag stonden er immers 205 moordende kilometers (waarvan 112 strade bianche) en dik 4000 hoogtemeters op de rol.
We hadden echter nog geen Nederlanders gezien. Wat sms en telefoontjes en gelukkig Frigo (Pieter) nog even gezien. Die was nog mooie ouwe spulletjes aan het verzamelen en daar gaan we dus eerdaags wel een fraai retro project van zien.

S´avonds flink zitten laden in het restaurant. De een wist natuurlijk nog beter wat je het best kon eten dan de ander. Dus naast alle smakelijkheden gingen er ook nog een hele berg wijsheden over tafel.
Hoe dan ook met een een heerlijk gevulde pens liet ik me in m'n bed vallen want van een dag rusten wordt je best moe.

Naast me hoorde ik nog wat gemompel..... "ik kan niet slapen"
Te lang op de hoogtegrafiek zitten kijken dacht ik nog maar voor ik het wist lag ik in dromenland.

L´Eroica - De ontroering

Als laatste training reden we op Vrijdag voor de grote dag een rondje Sienna. Heerlijke omgeving om te fietsen maar geen meter vlak. Als je daar fietst begrijp je ook gelijk waarom die Toscanen het zo goed doen in de AGR en LBL.

Deze dag lekker gefietst, rugnummers gehaald, bij het fietsbeursje alvast even wezen kijken, lekker pasta gegeten dus gewoon een lekker dagje.

Het mooiste moment beleefde we in Sienna zelf. Bij het inrijden van deze prachtige stad botste we direct tegen een fietsenwinkel.
Gevel met een prachtige plaquette en intrigerende etalage. Dan moet je wel even binnen gaan kijken.

Het antieke deurbelletje sloot helemaal aan bij onze fietsen en een oud vrouwtje kwam ons met een lieve maar vooral gulle glimlach tegemoet.
We lieten weten even rond te willen kijken maar het water stond ons allang in de mond. Een mengeling tussen fraai oud spul en high end top moderne dingen.
M´n ogen wisten echt niet waar ze moesten kijken. De winkel had een bijna antieke inrichting en straalde een en al wielerhistorie uit.
Voor ons aanleiding om aan het omaatje te laten weten dat we Zondag L´Eroica zouden gaan rijden..... dat we dat op een echte oude fiets zouden gaan doen.....

Oma wees naar de poster en was even stil. Keek ons aan.....

Je zag haar nog een keer denken en ze wenkte ons resoluut om mee te komen naar achter.

BICICLETTISSIMO

Andere woorden zijn er niet voor. Een prachtig oud stalen frame met nog een oud versnellingssyteem (Campagnolo Parijs Roubaix) dat was gebouwd door haar man.
Ze vertelde dat haar man weg was dus wij informeerde met groot respect of hij fietsen was.
Een genante misser in ons Italiaans.
Weg (denk aan het Engelse gone) betekende in deze echt weg. Een jaar terug was deze prachtige vrouw haar levensbuddy verloren en ze sprak nog met grote, zeer grote passie over hem.

Rossi!

Het was duidelijk deze mensen hadden onwijs veel van elkaar gehouden en beide een geweldige passie voor de wielersport.
Er rolde een traan over haar wang maar ze moest en zou ons meenemen naar het heilige der heiligen. Ze was volledig overtuigd van onze oprechte belangstelling en nam ons mee naar de overkant van de straat.
De piepende scharnieren waren niet in staat deze les hogere wielerhistorie te verprutsen.
Als drie kleine knulletjes volgde we de vrouw en aanschouwde de ene na de ander prachtige oude fiets.
Een tweede en een derde traan rolde over haar wang maar ze genoot van onze belangstelling.
Aan onze fietsen had ze gezien dat we het serieus namen. Geen watjes die op een moderne racer een Albo D?Oro wilde scoren.
Echte bikkels zoals haar man die met een gemiddelde van bijna 40 naar Firenze kon snellen.
Rossi kon als geen ander de benen laten draaien maar had de pech te stuiten op campione als Bartali.
Maar als framebouwer haalde hij de top en er stonden zelfs de nodige prijzen en onderscheidingen op dat vlak.

Ik heb minuten naar de fietsen staan kijken die Rossi zelf gebouwd had. Ook fietsen waar hij zelf op gekoerst heeft.
Verder waren we vooral stil en genoten van de verhalen van een vrouw die meer had meegemaakt dan wij met z´n drieen samen.

We kochten nog wat souvenirs en reden met een brok in de keel verder naar het centrum van Sienna.

Nooit zal ik deze bijzonder vrouw vergeten en we gaan haar zeker nog een mooie brief schrijven.

L´Eroica - De Hoop

De avond van de eerste ontnuchterende dag waren we een fietser tegengekomen die werkte in een fietsenwinkel in Firenze.
Eerst s´ochtens maar even een wandeling wezen maken om de mentale weerbaarheid weer even op het juiste peil te trekken.
De twee lekke banden hadden meer aangericht dan me lief was. Lekker even een stuk gewandeld over de strade bianche terwijl m´n maatjes nog in hun nest lagen te stinken met ook zo hun eigen kater.

Na het ontbijt met de auto naar Firenze en in het centrum was dat nog een uitdaging op zich. Toch snel de fietsenwinkel gevonden. Bizar zo groot! Die hadden zoveel topfietsen op voorraad dat ze een heel profpeloton op weg konden helpen.
Maar ook oude troep en Sjors werd snel aan een andere pion geholpen en ik een paar extra sterke buitenbanden.
Daarna rap terug naar het ?hotel? om de fietsen op te lappen.

S´middags een ritje naar de startplaats om de hoop verder te laten groeien. Aldaar wilden een handelaar van oude fietsen ons nog wat onzeker maken maar we lieten ons niet gek maken.
Voor we terugkeerde naar ons onderkomen toch nog maar een strade bianche gepakt en langzaam groeide de hoop?..

L´Eroica - de ontnuchtering

5 oktober stond L´Eroica op het programma. 205 kilometer op een oude wegen en op een oude fiets.
Afgelopen Woensdag kwamen we aan in Toscana en zijn gelijk een stuk van die oude wegen gaan testen.
In Toscana noemen ze deze wegen strade bianche vanwege de blanke (witte) kleur.
Het zijn gewoon platgewalste stroken bedekt met wit grint.
In tegenstelling tot de kasseistroken in Parijs Roubaix worden de strade bianche gewoon gebruikt om naar werk en school te gaan.
Meestal is een stukje voor een huis wel geasfalteerd maar het enige argument is dat er dan niet teveel grint het huis wordt ingelopen.
In L´Eroica zit 112 kilometer van deze stroken dus een goede zaak om op verkenning te gaan.

De tassen uitgepakt. Even wat gedronken en op pad. Natuurlijk een zegen bij meneer pastor wezen halen en de eerste strook op.
Binnen twee kilometer waren we alle drie een hele berg illusies armer. Met z´n drieen zijn we echt wel goed voor 100 klassiekers, 1 miljoen kilometers en samen halen we ook wel duizend cols.

Patrick wilde zich direct bij de druivenplukkers voegen en dat had niet alleen te maken met de leuke meiden die daar zaten.
Sjors (dit jaar nog top tien in zijn klasse bij de ORM!) zag het afdalen niet zitten. Zelf zat ik er wat tussenin maar voor ik er twee kilometer strade binache op had zitten had ik twee keer lek.

Wel lekker gegeten maar toen we in bed lagen waren we toch drie hele, hele, hele kleine jongetjes die weer helemaal met hun beentjes op de grond stonden.

Laatste details L´Eroica

Volgende week zondag is het zover. 205 kilometer op een oude racefiets, oude wegen, oud shirt, oude schoenen en zelf bij de ravitaillering gewoon brood, kaas, taartjes, water en fruit.
Als alles zo in stijl is moet er ook maar een beetje passend horloge komen. Dus er een tientje tegenaan gegooid om ook de linker pols in stijl te hebben.
Een moderne racefiets kan je bijna helemaal met 4 inbussleutels uit elkaar halen. De oude Bianchi waarmee ik L´Eroica ga rijden heeft echter nog veel gewone moeren. Wel handig om wat bij je te hebben dus op zoek naar een ouderwets stukje gereedschap.
En voor 2 Euro kan je zo´n pret hebben......

Proefrit L´Eroica #2

Vandaag een tweede proefrit met de oude Bianchi gemaakt. Weer wat verder en drie uur op de fiets gezeten. Nou dan moet 205km ook lukken!
Samen met Sjors wezen fietsen. Volgende week woensdag reizen we samen met de zoon van Sjors af naar Toscana om op 5 oktober deel te nemen aan de meest bijzondere historische fietstocht die er op dit moment is.
Sjors gaat op een oude Gios. Leuk is dat we een kleine 30 jaar geleden samen hebben deelgenomen aan een 24 uurs. Jullie raden het al. Op precies zo´n Gios!



Sjors doet op de weblog van wielerplaza een leuk verslag van deze testrit.

Airborne #2

Airborne fietstocht

Vandaag eens niet met m´n fietsmaatjes maar met m´n fotomaatjes wezen fietsen.
We zijn de airborne-route (uitgezet met ANWB pijlen) wezen fietsen en deze gaat door de omgeving waar de slag om Arnhem in september 1944 heeft plaatsgevonden.
In deze periode zijn er veel herdenkingen en evenementen om deze trieste periode te herdenken. Natuurlijk een groot aantal ceremoniële activiteiten langs de route, maar ook spectaculaire zaken zoals massale droppings van parachutisten.

Proefrit L´Eroica Bianchi

Eerste keer buiten! Is wel even wennen. Helaas geen zon dus de foto´s doen we van de week nog een keertje over.

Campionissimo - De L´Eroica Bianchi

Niemand anders dan Fausto Coppi was Il Campionissimo. De kampioen der kampioenen en niemand anders heeft Bianchi zoveel bekendheid gebracht als Fausto.
In zijn lichtblauwe trui en zacht zeegroene fiets. In Toscana als ik deze fiets bij L´Eroica ga gebruiken zal ik zeker aan hem denken.
De fiets is er klaar voor. Even nog een paar proefritjes. Zal lastig zijn want versnellingen zijn er 10 minder, hendels op een andere plaats en toeclips met riempjes.
Net zoiets als opnieuw leren lopen........

Basje en Pip

Sinds kort heeft Basje er een vriendje bij: PIP! Het is nog even wennen maar eerdaags vast foto´s met elkaar.

Inschrijven L´Eroica

Een vriend waar ik mee ga fietsen heeft de inschrijving voor L´Eroica geregeld. Fijn dat soort vrienden! Ik ben benieuwd of je me terug kan vinden in de deelnemerslijst.



Kijk voor meer op de website L´Eroica

Voorbereiding L´Eroica deel 2

De eerste Zondag van oktober is het zover. Dik 200 kilometer waarvan 90 over oude onverharde wegen. Daarnaast een fors aantal hoogtemeters. En dat op een oude fiets, uitrusting en verzorging, Niks carbon, niks titanium en al helemaal geen sportdrank en EPO.
De oude Bianchi die ik daarvoor ga gebruiken ben ik weer aan het opbouwen.
Let op details als:
Ketting - ligt een moderne naast!
Stuurdoppen - die je moet schroeven
Toeclips - bestaat dat nog?
Helm - ja dat is een helm

Natuurlijk wil je met gewone fiets uitdagingen dit niet meer. Alleen een enkele keer per jaar de romantiek opzoeken is voor een echte wielersportfan heerlijk om te doen.



De twee maatjes (oud collega en zoon) waar ik mee ga hebben ook een weblog en ook daar vind je veel fraais.

Voorbereiden L´Eroica

Het volgende grote fietsdoel is L`Eroica. Dit is een retrotocht in het hart van Toscana en het idee is om deel te nemen om een oude racefiets.
Ook een oud shirt en ook het parkoers is "uit de oude doos".
Voor deze tocht ben ik op zoek gegaan naar een oude Bianchi (samen met Gios, De Rosa mijn merk) en de komende weken heb ik nog even werk.....

Helletocht

Vandaag de Helletocht gereden. Dit is een retourtje Roubaix vanuit Roeselare. Het eerste deel van de tocht wordt gekenmerkt door nijdige hellingen zoals de Kemmel, Monte en Rodeberg. Totaal 7 officiele hellingen maar eigenlijk gaat het de hele dag op en af. Tweede deel van de tocht bevat de finale van Parijs Roubaix en krijg je tien kasseistroken voor je kiezen.
Het waren natuurlijk vooral de kasseistroken wat mij deed besluiten om naar Belgie af te reizen.
Hier een sfeerimpressie......

Op een klein stationnetje

Op een klein stationnetje
's Morgens in de vroegte
Stonden zeven wagentjes
Netjes op een rij
En het machinistje
Draaide aan het wieletje

Heerlijk licht op een klein Spaans stationnetje vroeg in de ochtend op weg naar Barcelona...........

Mare de Deu de la Roca

Even boven Mont Roig Del Camp staat een bizare rots met daarop de kapel en de resten van een klooster en wat resten van een kasteel.
Een opmerkelijk locatie met een al even opmerkelijk uitzicht....

Mont Roig Del Camp

Mont Roig Del Camp is een klein Spaans stadje in de heuvels net onder Taragona. Stadje heeft sport hoog in het vaandel staan en of je nu komt zwemmen, tennissen, op de baan fietsen of lekker met de MTB op pad het kan er allemaal.
Voor de MTB zijn er 10 prachtige tochten uitgezet. Van goed te doen tot zeer zwaar maar in alle gevallen door een prachtig decor. Geniet mee.......

Blik op de weg

Eigenlijk is dit geen fotoserie. Eigenlijk is het een spiegel en wat je ziet ben jezelf, je partner, je kinderen, je ouders, je buren, je vrienden, je familie en je collega´s. Dit zijn WIJ!

Zoek een vriendje voor Basje

Vandaag naar een vriendje voor Basje wezen kijken........

Rik van Steenbergen Classic #2

Van Frans waar ik mee gefietst heb kreeg ik ook nog wat foto´s opgestuurt:

Rik van Steenbergen Classic

Vandaag deze tocht gereden met een vernoeming naar een heel groot kampioen. Waren als een van de eerste binnen maar dat was meer dankzij m´n maatje Frans.
Zelf wat papbenen vandaag maar toch serieus gefietst.
Zoals gebruikelijk in Belgie alles weer op en top geregeld en dat voor een paar Euro. Kunnen ze wel onze zuiderburen. Kunnen we ook wat van leren!

De Flandrien

Vandaag 11 juli is het de Vlaamse Feestdag. Een mooie gelegenheid om naar Vlaanderen af te reizen en deel te nemen aan De Flandrien.
Veel onbekende hellingen en kasseistroken in het fraaie Vlaamse land en een perfecte organisatie.

MTB test

Ik het verleden heb ik veel gecrost en ook wel eens een MTB met vakantie gehuurd. Het duurde echter tot vorig jaar dat ik helemaal om was.
Een weekje in Kroatie op de mountainbike had me behoorlijk enthousiast gemaakt. Niet dat ik plannen heb om veel met een MTB te gaan doen maar voor vakantie vind ik het echt geweldig.
Dus maar een eenvoudige tweedehands gescoord zodat de komende vakanties ik niet van verhuur afhankelijk ben.
Zo´n nieuwe fiets moet je testen voor je naar het zonnige zuiden afreist en dat ben ik vandaag wezen doen op het MTB parcours in Bergschenhoek.

Retro Ronde van Vlaanderen

Vandaag de Retro Ronde van Vlaanderen gereden. Nu is deze een stuk korter dan de echte maar het gaat bij deze tocht ook vooral om de historische waarde.
Idee is dat je meet een zo oud mogelijke fiets komt en natuurlijk in een oude outfit.
Deze ronde bestaat uit twee lussen. De eerste is licht heuvelachtig en door ieder gezond mens prima te doen. Trekt ook een enorme diversiteit aan volk aan.
Na de eerste lus kan je een tweede lus rijden die over de Koppenberg, Taaienberg en nog wat van die venijnig Vlaamse hellingen gaat. Dat heb ik dus maar gedaan en het ging prima.
Leuk evenement en uitstekend geroganiseerd maar eigenlijk moet je hier naar toe MET camera en ZONDER fiets.
De tocht start bij het Centrum Ronde van Vlaanderen (museum) en dat was dus tevens een mooie kans daar ook even naar binnen te lopen.

Maasvlakte

Het licht zat een beetje tegen vanavond. Ook stond er erg veel wind. Toch een uurtje lekker plaatjes geschoten............

The Odin Express

Altijd leuk met kinderen. In dit geval de Odin Expres in Tivoli Kopenhagen.

Nagenieten van Parijs Roubaix

Alle grote dingen in het leven bestaan uit drie fasen:
Voorpret, het ding zelf en het nagenieten.

Voorpret en nagenieten zijn typisch dingen van de romanticus. Om Parijs Roubaix te rijden moet je dat wellicht ook een beetje zijn.
Inmiddels is het twee weken geleden dat ik de velodrome van Roubaix opfietste en de euforie is nog steeds niet gezakt.
Voldaan maar omdat het zo goed ging ook gelijk weer vol met plannen.

Voor de nieuwe plannen gestalte krijgen toch nog even een nagenieten!

Hier ben ik in actie op mijn favoriete strook: Carrefour de L´Arbe op een kleine 20 kilometer van de wielerbaan.



Hier de controle kaart. Op de kaart staan ook alle stroken genoemd en dat maakt de kaart een erg leuk souvenir.



Wat carnavalesk vind ik altijd de diploma´s met dit soort dingen. Maar je kan van de Club in Roubaix zeggen wat je wilt. Van A tot Z was alles in de puntjes.



De organiserende club weet trouwens ook wat nagenieten is. Kijk maar eens op hun site. Veel artikelen uit de media, foto's van deelnemers (ook een link naar hier) en een leuke opsomming van het aantal deelnemers per land/club.

City Racing Kopenhagen

Afgelopen week wezen logeren bij JeeWee in Kopenhagen. JeeWee is een racebaanvriendje en is bezig met een nieuw slotrace project: City Racing
Een deel van de bebouwing staat nog in de steigers maar geracet kan er al worden. Geniet mee:



JeeWee heeft ook een prachtige website op het gebied van racebanen en je vindt deze op: racebaaninfo.nl/

KopenhaVen

De haven van Kopenhagen is dik de moeite waard van een bezoek. Oude gebouwen afgewisseld met super moderne panden. Erg fraai en natuurlijk leuke bootjes.

The Golder Tower

Leuke ride in het Tivoli park in Kopenhagen. Filmpje compleet met gegil.....

Fietsen in Kopenhagen

Nederland mag een naam als fietsland hebben maar een middagje rondwandelen in Kopenhagen brengt je snel op een ander idee. Wat is dit een fietsstad.
Geniet mee...........

Familiealbum Parijs Roubaix

Mijn volgauto werd gereden door mijn buddy Mirjam en fotovriendje Roeland. Ze hebben heel wat foto´s gemaakt die leuk zijn voor iedereen, maar ze hebben ook heel wat foto´s gemaakt die vooral leuk zijn voor in het familiealbum van de zes fietsers waarmee we waren.
Kijkvoer met een hoge sentimentele waarde. Zeker over een paar jaar!

Carrefour de l'Arbre

Dit is verreweg mijn favoriete strook. In mijn ogen ook de zwaarste. Enerzijds door de bizarre kwaliteit van het wegdek maar ook het moment wanneer de strook opduikt. Je hebt al zo'n 240km erop zitten en dan mag je deze klus nog even beetpakken.
Daarnaast zitten er in deze strook een paar verraderlijke bochten wat de strook in mijn ogen ook lastiger maakt dan het Bos van Wallers wat een rechte weg is.
Als je over Carrefour de l'Arbre bent heb je de grootste ellende achter de rug en komen er nog slechts een paar milde stroken.
Verder fascineert deze strook me omdat in de wedstrijd op deze strook zeer vaak de beslissing is gevallen. Het is ook een strook waar je het verschil kan maken.
Wie hier overigens wel eens gefietst heeft kan zich nauwelijks voorstellen dat je hier uberhaupt een wedstrijd houdt want aan de andere kant komen is al knap zat.

Fotovriendje Roeland maakte de volgende sfeerimpressie....



Roeland is sinds kort ook op het web actief en je vindt hem op: yellowcube.nl