LŽEroica - de ontnuchtering
5 oktober stond LŽEroica op het programma. 205 kilometer op een oude wegen en op een oude fiets.
Afgelopen Woensdag kwamen we aan in Toscana en zijn gelijk een stuk van die oude wegen gaan testen.
In Toscana noemen ze deze wegen strade bianche vanwege de blanke (witte) kleur.
Het zijn gewoon platgewalste stroken bedekt met wit grint.
In tegenstelling tot de kasseistroken in Parijs Roubaix worden de strade bianche gewoon gebruikt om naar werk en school te gaan.
Meestal is een stukje voor een huis wel geasfalteerd maar het enige argument is dat er dan niet teveel grint het huis wordt ingelopen.
In LŽEroica zit 112 kilometer van deze stroken dus een goede zaak om op verkenning te gaan.
De tassen uitgepakt. Even wat gedronken en op pad. Natuurlijk een zegen bij meneer pastor wezen halen en de eerste strook op.
Binnen twee kilometer waren we alle drie een hele berg illusies armer. Met zŽn drieen zijn we echt wel goed voor 100 klassiekers, 1 miljoen kilometers en samen halen we ook wel duizend cols.
Patrick wilde zich direct bij de druivenplukkers voegen en dat had niet alleen te maken met de leuke meiden die daar zaten.
Sjors (dit jaar nog top tien in zijn klasse bij de ORM!) zag het afdalen niet zitten. Zelf zat ik er wat tussenin maar voor ik er twee kilometer strade binache op had zitten had ik twee keer lek.
Wel lekker gegeten maar toen we in bed lagen waren we toch drie hele, hele, hele kleine jongetjes die weer helemaal met hun beentjes op de grond stonden.
Afgelopen Woensdag kwamen we aan in Toscana en zijn gelijk een stuk van die oude wegen gaan testen.
In Toscana noemen ze deze wegen strade bianche vanwege de blanke (witte) kleur.
Het zijn gewoon platgewalste stroken bedekt met wit grint.
In tegenstelling tot de kasseistroken in Parijs Roubaix worden de strade bianche gewoon gebruikt om naar werk en school te gaan.
Meestal is een stukje voor een huis wel geasfalteerd maar het enige argument is dat er dan niet teveel grint het huis wordt ingelopen.
In LŽEroica zit 112 kilometer van deze stroken dus een goede zaak om op verkenning te gaan.
De tassen uitgepakt. Even wat gedronken en op pad. Natuurlijk een zegen bij meneer pastor wezen halen en de eerste strook op.
Binnen twee kilometer waren we alle drie een hele berg illusies armer. Met zŽn drieen zijn we echt wel goed voor 100 klassiekers, 1 miljoen kilometers en samen halen we ook wel duizend cols.
Patrick wilde zich direct bij de druivenplukkers voegen en dat had niet alleen te maken met de leuke meiden die daar zaten.
Sjors (dit jaar nog top tien in zijn klasse bij de ORM!) zag het afdalen niet zitten. Zelf zat ik er wat tussenin maar voor ik er twee kilometer strade binache op had zitten had ik twee keer lek.
Wel lekker gegeten maar toen we in bed lagen waren we toch drie hele, hele, hele kleine jongetjes die weer helemaal met hun beentjes op de grond stonden.
geplaatst door Gerard van Dongen op
18:20
3 reacties:
Hoi,
had je de sneeuwkettingen om :D
Volgens mij een hele mooie streek. Ik ben daar nog nooit geweest maar als ik de laatste foto bekijk van dat huis dan moet het daar wel erg mooi zijn.
Chris
Mooi beroerde wegen zeg! Laat maar snel de rest van de reportage zien zou ik zo zeggen!
de foto's zijn in ieder geval Drima.
Als je A zegt moet je ook B zeggen. Kniebeschermers om en helm op en gaan met die banaan?
Mooie foto's, het was tenminste lekker weer!
Een reactie plaatsen
<< Startpagina