L´Eroica - De ontroering

Als laatste training reden we op Vrijdag voor de grote dag een rondje Sienna. Heerlijke omgeving om te fietsen maar geen meter vlak. Als je daar fietst begrijp je ook gelijk waarom die Toscanen het zo goed doen in de AGR en LBL.

Deze dag lekker gefietst, rugnummers gehaald, bij het fietsbeursje alvast even wezen kijken, lekker pasta gegeten dus gewoon een lekker dagje.

Het mooiste moment beleefde we in Sienna zelf. Bij het inrijden van deze prachtige stad botste we direct tegen een fietsenwinkel.
Gevel met een prachtige plaquette en intrigerende etalage. Dan moet je wel even binnen gaan kijken.

Het antieke deurbelletje sloot helemaal aan bij onze fietsen en een oud vrouwtje kwam ons met een lieve maar vooral gulle glimlach tegemoet.
We lieten weten even rond te willen kijken maar het water stond ons allang in de mond. Een mengeling tussen fraai oud spul en high end top moderne dingen.
M´n ogen wisten echt niet waar ze moesten kijken. De winkel had een bijna antieke inrichting en straalde een en al wielerhistorie uit.
Voor ons aanleiding om aan het omaatje te laten weten dat we Zondag L´Eroica zouden gaan rijden..... dat we dat op een echte oude fiets zouden gaan doen.....

Oma wees naar de poster en was even stil. Keek ons aan.....

Je zag haar nog een keer denken en ze wenkte ons resoluut om mee te komen naar achter.

BICICLETTISSIMO

Andere woorden zijn er niet voor. Een prachtig oud stalen frame met nog een oud versnellingssyteem (Campagnolo Parijs Roubaix) dat was gebouwd door haar man.
Ze vertelde dat haar man weg was dus wij informeerde met groot respect of hij fietsen was.
Een genante misser in ons Italiaans.
Weg (denk aan het Engelse gone) betekende in deze echt weg. Een jaar terug was deze prachtige vrouw haar levensbuddy verloren en ze sprak nog met grote, zeer grote passie over hem.

Rossi!

Het was duidelijk deze mensen hadden onwijs veel van elkaar gehouden en beide een geweldige passie voor de wielersport.
Er rolde een traan over haar wang maar ze moest en zou ons meenemen naar het heilige der heiligen. Ze was volledig overtuigd van onze oprechte belangstelling en nam ons mee naar de overkant van de straat.
De piepende scharnieren waren niet in staat deze les hogere wielerhistorie te verprutsen.
Als drie kleine knulletjes volgde we de vrouw en aanschouwde de ene na de ander prachtige oude fiets.
Een tweede en een derde traan rolde over haar wang maar ze genoot van onze belangstelling.
Aan onze fietsen had ze gezien dat we het serieus namen. Geen watjes die op een moderne racer een Albo D?Oro wilde scoren.
Echte bikkels zoals haar man die met een gemiddelde van bijna 40 naar Firenze kon snellen.
Rossi kon als geen ander de benen laten draaien maar had de pech te stuiten op campione als Bartali.
Maar als framebouwer haalde hij de top en er stonden zelfs de nodige prijzen en onderscheidingen op dat vlak.

Ik heb minuten naar de fietsen staan kijken die Rossi zelf gebouwd had. Ook fietsen waar hij zelf op gekoerst heeft.
Verder waren we vooral stil en genoten van de verhalen van een vrouw die meer had meegemaakt dan wij met z´n drieen samen.

We kochten nog wat souvenirs en reden met een brok in de keel verder naar het centrum van Sienna.

Nooit zal ik deze bijzonder vrouw vergeten en we gaan haar zeker nog een mooie brief schrijven.