L'Eroica - De Rustdag

De zaterdag voor de grote maar vooral onbekende tocht stond een rustdag gepland. Dus een half uurtje later aan het ontbijt dan normaal. Maar wel lekker dubbel koffie. Sjors en ik in ieder geval Patrick had nog wat moeite om bij te blijven.

Na het ontbijt de spullen klaar gelegd, kaderplaatje op de fiets, nummer op het shirt, voeding klaar leggen, reservemateriaal en ik zag zelfs de nodige "medicamenten"!

Bij het kruideniertje om de hoek nog even wat te eten gehaald voor de volgende ochtend en toen een wandeling door het dorp.
Stappeltje Italiaanse wielertijdschriften gekochten en dat staat garant voor smullen.

Natuurlijk lekker aan de cappuccino met de rode draad discussie of je dat nu tot 11, 12 of zelf 15 uur mag drinken.
Hoe dan ook de cappuccino was weer heerlijk net zoals het taartje wat we hadden uitgezocht. De fietsende banaan (blijkbaar de chef van de koffiebar) die nog even binnenkwam vond de taartjes ook lekker zo te zien.
We kregen nog even uitleg dat z'n fiets z'n redding was anders was hij al 150 kilo geweest. We zouden hem morgen zeker niet gaan zien!

Als lunch er maar een stevige pasta carbonara ingeschoven en toen nog even bij de startplaats gaan kijken.
Onze ogen uitgekeken bij de vele standhouders met vintage fietsspullen. Prachtige shirts met soms criminele prijzen.
Het shirt waar ik zelf mee ging fietsen hing er voor 350 Euro!!!! Truitje van 35 jaar oud! Spoor je toch niet.
Maar het kon nog doller. Hingen gewoon truien van boven de 1000 Euro.

Vreemd genoeg waren fraaie truien duurder dan complete oude fietsen. Er schijnen namelijk HEEL veel verzamelaars van truien te zijn en nauwelijks verzamelaars van fietsen.
Voor 300 euro heb je een prachtige 40 jaar oude Bianchi. Ook losse onderdelen vallen mee qua prijs.
Niks gekocht en vooral foto?s gemaakt. Verder een prachtige demo gezien van een bandwissel bij een racefiets (Giro 1907) met een openklapbare achtervork!

Na een paar uurtjes waren we er toch wel klaar mee en wilden voor het eten nog even lekker op bed gaan liggen. De volgende dag stonden er immers 205 moordende kilometers (waarvan 112 strade bianche) en dik 4000 hoogtemeters op de rol.
We hadden echter nog geen Nederlanders gezien. Wat sms en telefoontjes en gelukkig Frigo (Pieter) nog even gezien. Die was nog mooie ouwe spulletjes aan het verzamelen en daar gaan we dus eerdaags wel een fraai retro project van zien.

S´avonds flink zitten laden in het restaurant. De een wist natuurlijk nog beter wat je het best kon eten dan de ander. Dus naast alle smakelijkheden gingen er ook nog een hele berg wijsheden over tafel.
Hoe dan ook met een een heerlijk gevulde pens liet ik me in m'n bed vallen want van een dag rusten wordt je best moe.

Naast me hoorde ik nog wat gemompel..... "ik kan niet slapen"
Te lang op de hoogtegrafiek zitten kijken dacht ik nog maar voor ik het wist lag ik in dromenland.